Άρθρο του Η. Καραγκουνίδη, 15-2-2012.

Ίσως έχει φτάσει η ώρα να δούμε την πραγματικότητα, όπως αυτή έχει. Αυτούς τους πολιτικούς παράγαμε, αυτά τα κόμματα, αυτούς τους συνδικαλιστές, αυτή την νεόπλουτη τάξη, του νέου που έψαχνε μια σίγουρη δουλειά στο δημόσιο. Οι πολιτικοί μας δεν ήλθαν από κάποιον άλλον πλανήτη, ούτε μας τους επιβάλανε οι ξένοι. Εμείς τους ψηφίζουμε, εμείς πάντα τους λέγαμε πόσο μεγάλοι είναι.
Και τώρα βρισκόμαστε σε μια δύσκολη συγκυρία. Οι πολιτικοί, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και λένε ότι αυτή η χώρα βαδίζει στην καταστροφή. Tο βόλεμα τελείωσε, και αρχίζουν τα δύσκολα. Η πρώτη αντίδραση σε αυτή την κρίση είναι ο φόβος ότι θα παρασυρθούμε, ένας φόβος που εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε πανικό.
O πολιτικός του χτες, που προτού εκλεγεί εκλιπαρούσε με το μειλίχιο ύφος του επαίτη, και μετά την εκλογή του στεκόταν κορδωμένος στα δυο πόδια και σε ατένιζε βλοσυρός, τελείωσε. Ο άλλος του οποίου το κόμμα υποστήριζες με θάρρος, με ευθύνη και κόστος, τολμώντας να του ασκήσεις κριτική, και έμπαινες στο υπηρετικό προσωπικό, και αυτός τελείωσε. Από την άλλη πλευρά ο πολίτης αντικαταστάθηκε από τον πολίτη που βλέπει τις εξελίξεις μέσα από τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα, χωρίς να αντιδρά. Η κρίση των σημερινών ανεπτυγμένων κοινωνιών, η κομματοκρατία, η διαφθορά και τα σκάνδαλα, περιόρισαν την θέληση του για δράση.

Άρθρο του Η. Καραγκουνίδη, 31-1-2012.

Η εμπιστοσύνη, είναι ο ομφάλιος λώρος που μας κρατάει δεμένους με την πολιτική και που τροφοδοτεί την ικανότητά της να αντιμετωπίζει και να επιλύει κατάλληλα τα προβλήματα που υπάρχουν. Εκτός από την εμπιστοσύνη, ο δεύτερος πόρος της πολιτικής είναι η ηγεσία. Η εμπιστοσύνη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα της ηγεσίας και επομένως από το κύρος με το οποίο πρέπει να είναι προικισμένη. Το κύρος αυτό, αποκτά όμως ζωτικότητα από το προσωπικό χάρισμα, και είναι αλήθεια ότι σε ένα δημοκρατικό σύστημα, μπορεί πρόσωπα στερούμενα αυτής της «εξαιρετικής ιδιότητας» να κατακτήσουν μια δημόσια θέση και επομένως έναν ρόλο εξουσίας.
Μια τέτοια θέση, αυτή του Δημάρχου, πριν από ένα χρόνο κατέκτησε ο Σαραμάντος. Υποσχέθηκε ότι θα είναι δήμαρχος για όλες τις δημοτικές κοινότητες, της Καλλιθέας, της Μυγδονίας και φυσικά και του Ωραιοκάστρου. Στον «σακάτικο»  όμως αυτό χρόνο, έδειξε ότι «υποφέρει», και ότι όσο και αν προσπαθεί να γιατρευτεί και να σηκωθεί λίγο ψηλότερα, δεν μπορεί. Εξακολουθεί να θεωρεί το Ωραιόκαστρο κάποια «Ρωμαϊκή Επαρχία» και τους πολίτες του, υπάκουα στρατιωτάκια.
Έβλεπα λοιπόν την μεγαλοπρέπεια και το «φούσκωμα» που είχαν τα μέλη της Διοίκησής του, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, τοπικοί σύμβουλοι, στο χορό της Δόξας Πενταλόφου (γελούσανε, τρώγανε,… και δεν βαριέσαι, ας είναι απλήρωτοι τόσοι εργαζόμενοι στον Δήμο Ωραιοκάστρου. Στο κάτω κάτω ας βρούνε από αλλού χρήματα να ζήσουν τις οικογένειές τους). Και στον χορό του ΔΑΣΩ, του μεγαλύτερου σε μέλη αθλητικού συλλόγου του Δήμου, να μην παρευρίσκεται κανείς. Προσπαθούσα με μεγάλη μου θλίψη, για τους διοικούντες που ξοδεύουν όχι μόνο χρόνο αλλά και χρήματα, για τις εκατοντάδες παιδιά που έχει ο ΔΑΣΩ, να βρω τουλάχιστον την σκιά τους, ένα μέλος του σώματός τους. Τίποτα. Παντού μια ερημιά, δίχως στάλα νερό. Απόντες από τις ψυχές των παιδιών, που προσπαθούσαν να μας δείξουν αυτά που μαθαίνουν μέσα στον σύλλογο. Απόντες από τις καρδιές των διοικούντων, των προπονητών, των δασκάλων, των αθλητών του ΔΑΣΩ.
Κρίμα Σαραμάντο. Πίστευα ότι κάποια στιγμή της ζωής σου, θα είχες ακούσει ένα τραγούδι του Μίκη που λέει : «Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.»

Υ.Γ. : Για να μην αδικήσω κανέναν, στην εκδήλωση παρευρίσκονταν και είναι προς τιμήν τους, ο Επικεφαλής της Παράταξης Πολιτεία με όραμα Αστέριος Γαβότσης, ο αντιδήμαρχος τεχνικών έργων Ανέστης Πολυχρονίδης και ο δημοτικός σύμβουλος Δημήτρης Καρασσαβίδης.

Ηλίας Καραγκουνίδης

Επιστολή πολίτη, 31-1-2012.

Γνωρίζουμε όλοι, ότι η ισχύς είναι το μέτρο των πραγμάτων στον κόσμο μας.
Αυτό που είναι αποδεκτό, για κάποιον που είναι ισχυρός, μπορεί να είναι παράπτωμα μεγάλο για κάποιον άλλον.
Αυτό για το οποίο μπορεί κάποιος ισχυρός να επαινείται, μπορεί να είναι τιμωρία με την εσχάτη των ποινών σε κάποιον άλλο.
Το βλέπουμε κάθε φορά στους πολέμους, στα πεδία των μαχών.
Ηθικοί αυτουργοί και εκτελεστές δολοφόνοι, ζουν και...αυτοκρατορεύουν,
ενώ άλλοι με πολύ λιγότερα θύματα και λιγότερο ειδεχθή εγκλήματα αποκηρύσσονται και εξοντώνονται.
Το βλέπουμε συνεχώς στα πεδία της ειρήνης.
Το επαληθεύουμε στις ημερήσιες ειδήσεις.
Εξαρθρώθηκε λέει κύκλωμα τοκογλυφίας.
Θύματα κάποιοι που βρέθηκαν σε ανάγκη και συναίνεσαν στον τοκογλυφισμό τους.
Τα κυκλώματα τοκογλυφίας σε βάρος κρατών και πολιτών που δεν συναίνεσαν στον τοκογλυφισμό τους, τί ειρωνεία, δεν είναι μεμπτά και δεν εξαθρώνονται.
Εξαθρώθηκε κύκλωμα στοιχημάτων σε σκυλομαχίες λένε κατά καιρούς.
Θύματά τους άτυχοι σκύλοι, που εκπαιδεύτηκαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο.
Τα κυκλώματα στοιχημάτων σε κρατομαχίες για το ποιό κράτος θα καταρεύσει, που εξοντώνουν ψυχολογικά και κυριολεκτικά ανθρώπους που δεν συμμετείχαν και δεν στοιχημάτισαν σ΄αυτές, δεν κρίνονται μεμπτά και δεν εξαθρώνονται.
Προβληματίστηκε ποτέ κανείς από τους θεολογούντες, γιατί λείπει από τις εντολές αυτές η καταγγελία μιας μάστιγας εκείνης της εποχής, της τοκογλυφίας; Μήπως όλοι οι Ιουδαίοι ηγέτες συσσώρευαν πλούτο με τοκογλυφίες και γι' αυτό δεν θα ενέκριναν ποτέ μια εντολή που θα κατήγγειλε αυτή την πρακτική τους;
Τα ''καλά και συμφέροντα'' όμως,δυστυχώς, δεν θίγονται, γι' αυτούς που συνεχίζουν να Ιουδαϊζουν.
Έλεος. Ο Λαός δεν αντέχει, με όλα τα άλλα, έχει τώρα και την εξοντωτική τοκογλυφία του αναίσθητου κράτους στο σβέρκο του.

ΓΙΑΤΙ ΠΙΕΖΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΗΣ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ;

Άρθρο του Η. Καραγκουνίδη, 24-1-2012.

Από την αρχή της θητείας της, η νέα Διοίκηση του Δήμου Ωραιοκάστρου φάνηκε ότι κινείται με τη νοοτροπία μιας ξεπερασμένης εποχής. Από τις αναχρονιστικές τακτικές του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και την αλαζονική συμπεριφορά του Σαραμάντου, μέχρι την αντιδημοκρατική τακτική του προσωπικού του συμβούλου που απειλούσε τους υπαλλήλους του Δήμου. Ο δυσλειτουργικός κανονισμός του Δημοτικού Συμβουλίου που συντάχθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών, στα χέρια του Προέδρου οδηγούν σε μαρασμό και σε πλήρη εκφυλισμό. Οι περισσότεροι Δήμοι συνέταξαν δικό τους Κανονισμό ώστε όλα τα ζητήματα που θα προκύπτουν να λύνονται με διάλογο και όχι με εντάσεις όπως γίνεται στο Ωραιόκαστρο.

Τη σκυτάλη στη συνέχεια την πήρε ο Πολυχρονίδης, που από τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων του προσπάθησε να παραπλανήσει τους Δημότες για την κατασκευή δύο γηπέδων ποδοσφαίρου 5χ5 στη Λητή και στο Δρυμό, έργα που ήταν ήδη υπό κατασκευή. Ο ίδιος μαζί με τον Σαραμάντο με τις πολιτικές τους επιλογές, καθρεπτίζουν τις αντιλήψεις τους και στην κατάρτιση του Προϋπολογισμού και του Τεχνικού Προγράμματος και αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά ότι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που έχει ο διευρυμένος Δήμος Ωραιοκάστρου. Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΔΗΛΗ. Δεν υπάρχει αναπτυξιακή λογική αφού δεν δημιουργεί δομές για την ανάπτυξη, δεν μεριμνά για νέες πηγές εσόδων, κάνοντας τον Προϋπολογισμό πλασματικό. Η προστασία του περιβάλλοντος, η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, η ανακύκλωση για την εξοικονόμηση ενέργειας, είναι ανύπαρκτες. Ο Πολυχρονίδης γεννημένος στο Ωραιόκαστρο, δίνει 3 εκατομμύρια ευρώ για έργα στην Καλλιθέα και μόλις 1 εκατομμύριο ευρώ για τον τόπο που μεγάλωσε. Όταν αντιλήφθηκε ότι ένα τέτοιο Τεχνικό Πρόγραμμα δεν μπορεί να σταθεί στο Ωραιόκαστρο μαζί με τον Σαραμάντο συγκαλούν νέα συνεδρίαση για να μπαλώσουν τα πράγματα. Και ενώ στην προηγούμενη συνεδρίαση με όλη τους την μεγαλοπρέπεια ψήφισαν το άδικο Τεχνικό Πρόγραμμα έρχονται σε λίγες μέρες και με την ίδια πάλι μεγαλοπρέπεια ζητούν να το αλλάξουν.

Άρθρο του Ηλία Καραγκουνίδη, 20-1-2012.

Τον κυνισμό, την σκληρότητα, την αδιαφορία, την ανηθικότητα, το μένος του πλουτισμού, τα δύο μεγάλα κόμματα  το έχουν επιδείξει απροκάλυπτα και προκλητικά, με την αλαζονεία της εξουσίας.
Το κλίμα της διαφθοράς που υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια και η κρίση της πολιτικής, προκάλεσαν και την απέχθεια του κόσμου. Το «παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα» έχει αποτύχει και κανείς βέβαια δεν μιλάει γι αυτό, όπως μιλούσε πριν δεκαετίες, όταν είχε αποτύχει το «σύστημα του υπαρκτού σοσιαλισμού», που τόσο μελάνι είχε χυθεί.

Η φτώχεια δεν αντιμετωπίζεται με τα φιλόπτωχα ταμεία, ούτε με τις ελεημοσύνες της εκκλησίας και των μοναστηριών. Χάσαμε την ανθρώπινη ανάγκη να χαιρόμαστε και γίναμε λογαριασμοί και νούμερα των διαφόρων φορομπηχτικών μέτρων. Ακόμα και ο πιο υποβαθμισμένος Έλληνας, ο αποχαυνωμένος από τα κρετινοτράγουδα και την αποβλακωτική τηλεόραση, κάποια στιγμή θα οργιστεί από τον εμπαιγμό, και αν οργιστεί, θα καθαρίσει ο νους του, θα σκεφτεί λογικά και θα αγανακτήσει. Θα καταλάβει την εξόφθαλμη πανομοιότητα των δύο μεγάλων κομμάτων και η οργή θα αναγκάσει το μυαλό του να σκεφτεί.

Οι πολίτες πιέζονται από κάθε κατεύθυνση. Τα προβλήματα τους αυξάνονται σε όλους τους τομείς και πειστικές προτάσεις για λύσεις δεν υπάρχουν. Ενδεικτικό είναι ότι σύμφωνα με την Εurostat, οι Έλληνες είναι ο πιο απαισιόδοξος λαός στην Ευρώπη. Και το πιο θλιβερό είναι σήμερα η έλλειψη ιδεών. Οι πολιτικοί δεν έχουν κάτι να προτείνουν που θα δώσει πνοή στον δημόσιο διάλογο. Όλοι γύρω από τα ίδια προβλήματα γυρίζουν επαναλαμβάνοντας τα ίδια πράγματα.

Η οικονομική κρίση στις αρχές του περασμένου αιώνα ¨λύθηκε¨ με τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Η οικονομική κρίση της δεκαετίας του ¨30¨ δημιούργησε τον φασισμό και τον ναζισμό, που οδήγησαν τον κόσμο στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, με την θυσία εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν βρήκαν ποτέ την δικαίωσή τους.

Η εικόνα καταστρέφει την φαντασία. Έχουμε πλέον υπερβεί την κοινωνία του θεάματος, γιατί έχουμε πνιγεί από υπερβολική δόση. Το ψωμί αρχίζει να λιγοστεύει και οι πολύχρωμες εικόνες αρχίζουν να μαυρίζουν την οθόνη. Οι σκέψεις στοιβάζονται σε ένα μέρος του εγκεφάλου μας και στριφογυρίζουν δημιουργώντας το κενό, το ΤΙΠΟΤΑ…

Χρόνους μας ταξιδεύει
δεν βουλιάξαμε,
Χιλιους Καπεταναίους
τους αλλάξαμε,
Κατακλυσμούς ποτέ δεν λογαριάσαμε
μπήκαμε μέσα σε όλα και περάσαμε.
Και έχουμε στο κατάρτι μας
Βιγλάτορα παντοτινό
Τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

Οδυσσέας Ελύτης

Καραγκουνίδης Ηλίας

Επιστολή πολίτη, 23-12-2011.

Καλημέρα σε όλους και Χρόνια Πολλά,

Εχθές το μεσημέρι επικοινώνησα μέσω της Διαδικτυακής Πύλης του Δήμου με το ερώτημα ‘αν θα περάσει εκχιονιστικό μηχάνημα στην περιοχή των 1ου & 2ου Λυκείου’ , διότι η κατάσταση των δρόμων λόγω του χιονιού ήταν απελπιστική.
Μέχρι αργά το βράδυ, όπως όλοι θα γνωρίζετε δεν υπήρξε καμία ενέργεια με αποτέλεσμα οι δρόμοι  που περικλείουν τα σχολεία να μην είναι προσπελάσιμοι, αλλά και άκρως επικίνδυνοι.

Σήμερα το πρωί επιτέλους, πέρασε το εκχιονιστικό και καθάρισε τους δρόμους, όμως αναρωτήθηκα :
Πόσο ‘μειωμένης αντίληψης’ για να μην χρησιμοποιήσω την καθομιλουμένη, μπορεί να είναι ο χειριστής του μηχανήματος με αποτέλεσμα αντί να διώχνει το χιόνι προς την αριστερή πλευρά  του δρόμου που ήταν κενός, να το διώχνει στην δεξιά πλευρά προς τα  παρκαρισμένα αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται  όγκος  χιονιού και να δυσκολεύει τους οδηγούς να φύγουν, αφού απομακρύνουν μόνοι τους το χιόνι ;;;;;;;;;;;;;

Με Εκτίμηση,

Μιχάλης Ζησιάδης
Sales Manager

Άρθρο του ανεξάρτητου Δημοτικού Συμβούλου Χρήστου Χατζηπαραδείση, 18-11-2011.

Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του.
Αυτό καταδεικνύεται περίτρανα και στους διοικούντες του Δήμου Ωραιοκάστρου. Δεν θέλουν να ξεφύγουν από νοοτροπίες του παρελθόντος και το σαθρό μοντέλο διοίκησης και διαχείρισης, με αποτέλεσμα η κατάσταση στα τεκταινόμενα του Δήμου Ωραιοκάστρου να βαίνει διαρκώς επιδεινούμενη και επικίνδυνη.
Προβλέψαμε μάλιστα, ότι οι εξελίξεις του επόμενου διαστήματος, θα αποδειχθούν εξαιρετικά κρίσιμες για την επιβίωση της αξιοπιστίας και της ικανότητας δημοκρατικής διαχείρισης της διοίκησης του Δήμου, πολύ δε περισσότερο στη σημερινή συγκυρία, όπου οι ραγδαίες εξελίξεις στο οικονομοπολιτικό πεδίο, δεν επιτρέπουν την πολυτέλεια των παραταξιακών εγωισμών και πονηρών μεθοδεύσεων.
Είναι η ώρα που ο καθένας αναμετράται με την ιστορία και όπου, μόνον οι έντιμες, σύννομες και καθαρές λύσεις έχουν θέση στην εξοργισμένη και αγανακτισμένη κοινωνία. Η οικονομική περιδίνηση που περιβάλλει και τους ήδη υπερχρεωμένους Δήμους, δεν αφήνει περιθώρια προσωπικών επιλογών και κατασπατάλησης κονδυλίων σε καινότροπες δράσεις.

Πρότεινα στο Δ.Σ. να καταργηθεί η στρατιά των Συμβούλων και Ειδικών Συνεργατών που απορροφούν σημαντικά κονδύλια. Και η απάντηση ήταν “να σοβαρευτούμε”.
Δεν ξέρω κε Σαραμάντο πόσο σοβαρό είναι να μένουν απλήρωτοι υπάλληλοι πάνω από 10 μήνες, να μην έχει μπει σταγόνα πετρελαίου θέρμανσης σε κτίριο του Δήμου και οι υπάλληλοι να δουλεύουν με τα παλτά. Δεν ξέρω πόσο σοβαρό είναι να μεριμνήσει ο Δήμος για την πλήρη κάλυψη των λειτουργικών δαπανών των σχολείων, γνωστού όντος, ότι προχθές το Υπουργείο Παιδείας έκοψε τα κονδύλια κατά 2/3 σε σχέση με πέρυσι. Δεν ξέρω πόσο σοβαρό είναι να έρχονται θέματα υψίστης σημασίας για τον Δήμο σε διαδικασία προ ημερησίας διατάξεως χωρίς ενημέρωση, όπως π.χ. θέμα λατομείων.
Επίμονα τόσο εγώ, όσο και σύσσωμη η αντιπολίτευση, εδώ και μήνες ζητούμε να έρθει στο Δ.Σ. σαν μοναδικό θέμα των λατομείων με την προσκόμιση των συμβάσεων, εγκρίσεων αδειών και τις Μ.Π.Ε. Δεν επιτρέπεται να λειτουργούν στον ίδιο Δήμο 2 λατομεία με διαφορετικό καθεστώς. Όσο το καθυστερείτε, τόσο περισσότερο ενισχύετε των αδιαφάνεια και την υποψία στην υποταγή σας σε μυστικές και υπόγειες διαδρομές.